کوچه تنهایی خیال

نفرین به زندگی

kheial — Tue, 25 Dec 2007 09:16:33 GMT

نفرین به زندگی! به همین روزهای سرد
این روزهای سردِ تهی از نبرد و مرد

حِسِ پرنده بودنم از دست رفته است
من ماندم و همین قفس و میله های سرد

کو خاطرات آبی ام؟ آن لحظه های سبز
هر یک بَدَل شدند به یک اضطراب زرد

بی اتفاق می گذارند از کنار من
این روزهای بیهده ی سرد و هرزه گرد ...

التماس سکه

kheial — Sun, 11 Nov 2007 13:40:33 GMT

چشمه سارها تهی
جویبارها پر از تعفن‌‌‌ِ لجن
رودها
بستر هلاک ماهیان
و در این میان :
قورباقه ها به آبگیر
کِرمها به آبهای چِکه چِکه دلخوش اند.

ماه، سوگوار
شهر، داغدار
کومه، بی سرور
کوچه، سوت و کور

و سگان هار:
گوشه ای به خوردن جنازه ها
به مرده های تکه تکه دلخوش اند.

در زمان مرگ عاشقانه ها و
مُردنِ ترانه ها

مشتهای باز
دستهای بی فراز
دستهای پست
دستهای عجز
دستها...، به التماس سکه دلخوش اند.

یادی از فروغ

kheial — Sun, 14 Oct 2007 05:00:33 GMT

مرگ من روزی فرا خواهد رسيد :
در بهاری روشن از امواج نور
در زمستانی غبارآلود و دور
يا خزانی خالی از فرياد و شور

مرگ من روزی فرا خواهد رسيد:
روزی از این تلخ و شيرین روزها
روز پوچی همچو روزان دگر
سايه ی ز امروزها، ديروزها

ديدگانم همچو دالانهای تار
گونه هایم همچو مرمرهای سرد
ناگهان خوابی مرا خواهد ربود
من تهی خواهم شد از فرياد درد

می خزند آرام روی دفترم
دستهايم فارغ از افسون شعر
ياد می آرم که در دستان من
روزگاری شعله می زد خون شعر

خاک می خواند مرا هر دم به خويش
می رسند از ره که در خاکم نهند
آه شايد عاشقانم نيمه شب
گل بروی گور غمناکم نهند

بعد من ناگه به یکسو می روند
پرده های تيرهء دنيای من
چشمهای ناشناسی می خزند
روی کاغذها و دفترهای من

در اتاق کوچکم پا می نهد
بعد من، با ياد من بيگانه ای
در بر آئینه می ماند بجای
تارموئی، نقش دستی، شانه ای

می رهم از خویش و می مانم ز خويش
هر چه بر جا مانده ويران می شود
روح من چون بادبان قايقی
در افقها دور و پنهان می شود

می شتابند از پی هم بی شکيب
روزها و هفته ها و ماه ها
چشم تو در انتظار نامه ای
خيره می ماند بچشم راهها

ليک ديگر پيکر سرد مرا
می فشارد خاک دامنگير خاک!
بی تو، دور از ضربه های قلب تو
قلب من می پوسد آنجا زير خاک

بعدها نام مرا باران و باد
نرم می شويند از رخسار سنگ
گور من گمنام می ماند به راه
فارغ از افسانه های نام و ننگ

فروغ فرخزاد

عشق ناتمام

kheial — Sun, 30 Sep 2007 01:48:33 GMT

از تو فقط خاطره ای دور دست
مانده است.

خاطره ای مثل ابر
خاطره ای مثل مه
مثل باد

خاطره ای که همه تکه هاش
کم کم از هم گسست.

در یادم خوب هست
روزی کز کوچه ها
در باران رد شدی
وقتی طوفان نشست.

بی صدا
در پشت پنجره قلبی شکست.

رنگ خداحافظی آخر

kheial — Fri, 31 Aug 2007 02:17:33 GMT

چشمم از بار دگر دیدن تو، دل برداشت

رفتنم رنگ خداحافظی آخر داشت

نه امیدیْم به ساحل، نه رهی به دریا

دل من حالت یک کشتی‌ ِ بی لنگر داشت

به جهانی که ندارم، تو خدایی کردی

دلِ ناداشته ام نیز، تو را باور داشت

از چه اینگونه شکستی و نشستی؟ انگار

کوه پوشالی را نرمه ی بادی برداشت

روح عصیانی ات از شعله ی خاموشی بود

همه ی آتش تو، مشتی خاکستر داشت

فکری برای گریه های من

kheial — Thu, 02 Aug 2007 13:08:33 GMT

... اما تو هم ، یاد از صفای من نکردی

یاد از صفای بی ریای من نکردی

با باد بالیدی و در باران گذشتی

پرواز حتی در هوای من نکردی

لبخندهایت را به من بخشیدی ــ اما

فکری برای گریه های من نکردی

من ، قصه از زنجیر میگفتم ، ولی تو

خود را اسیر ماجرای من نکردی

جز طعنه های خود ـــ که کاری سهمگین بود ــ

این روزها ، کاری برای من نکردی

شیشه طاقت من

kheial — Wed, 25 Jul 2007 05:17:33 GMT

دوست دارم که خودم باشم و تنها باشم

پشت یک پنجره ، سرگرم تماشا باشم

بی تَکَلُّف بنشین ، داد بزن ، راحت باش !

که برانم ، پس از این ، سخت شکیبا باشم

شیشه طاقت من ، مثل دلت سنگ شده

خوش نداری ، من هم مثل تو آیا باشم؟

پیش آرامش من طوفانی شو ، تا من

آسمان باشم و آیینه ی دریا باشم

نه ! ــ چه گفتم ؟ دریا ؟ ــ جوی حقیری و مباد

به تو آلوده شوم ، با تو ، به یک جا باشم

حُرْمَتِ آیینه ام ، زیر غرورت لِه شد

روی تو ، هیچ نمی خواست که بینا باشم

آه ...! بگذار که من نیز به جادوی غزل

بهمنی وارترین شاعر دنیا باشم

پایان

kheial — Wed, 18 Jul 2007 08:49:33 GMT

از هیاهوی واژه ها خسته ام

من سکوت را از اوراق سپید آموختم

آیا سکوت، روشن ترین واژه ها نیست ؟؟؟

همیشه در تنهایی مرگ را مجسم دیده ام

آیا مرگ، آرام ترین واژه ها نیست ؟؟؟

تا چشم گشودم، از چشم زندگی افتادم

شبی ــ شاید امشب ــ زیر نور یک واژه خواهم نشست

و هم زمان در آخرین برگ خاطراتم خواهم نوشت

پایان

آرزو

kheial — Wed, 04 Jul 2007 15:52:33 GMT

کاش وقتی زندگی فرصت دهد
گاهی از پروانه ها یادی کنیم

کاش بخشی از زمان خویش را
وقف قسمت کردن شادی کنیم

کاش وقتی آسمان بارانی ست
از زلال چشم هایش ترشویم

وقت پاییز از هجوم دست باد
کاش مثل پونه ها پرپر شویم

کاش دلتنگ شقایق ها شویم
به نگاه سرخ شان عادت کنیم

کاش شب وقتی که تنها می شویم
با خدای یاس ها خلوت کنیم

کاش گاهی در مسیر زندگی
باری از دوش نگاهی کم کنیم

فاصله های میان خویش را
با خطوط دوستی مبهم کنیم

کاش با حرفی که چندان سبز نیست
قلب های نقره ای را نشکنیم

کاش هر شب با دو جرعه نور ماه
چشم های خفته را رنگی زنیم

کاش بین ساکنان شهر عشق
رد پای خویش را پیدا کنیم

ای دوست من ، من آن نیستم که مینمایم

kheial — Fri, 15 Jun 2007 00:34:33 GMT

ای دوست من ، من آن نیستم که مینمایم
نمودپیراهنی ست که به تن دارم ، پیراهنی بافته شده زجان که مرا ازپرسش های تو و تو را از فراموشی من در امان می دارد .

آن «من»ی که در من است ، ای دوست در خانه خاموشی ساکن است و تا ابد همانجا می ماند، ناشناس و درنیافتنی .

من نمی خواهم هر چه می گویم باور کنی و هر چه می کنم بپذیری ، زیرا سخنان من چیزی جز صدای اندیشه های تو و کارهای من چیزی جز عمل آرزوهای تو نیستند .

هنگامی که تو می گویی «باد به مشرق می وزد» من می گویم «آری به مشرق می وزد» زیرا نمی خواهم تو بدانی که اندیشه من در بند باد نیست ، بلکه در بند دریاست .

تو نمی توانی اندیشه های دریایی مرا دریابی ، و من هم نمی خواهم که تو دریابی . می خواهم در دریا تنها باشم .

دوست من ، وقتی که نزد تو روز است ، نزد من شب است ، با این همه من از رقص روشنای نیمروز بر فراز تپه ها سخن می گویم ، و از سایه بنفشی که دزدانه از دره می گذرد .

زیرا که تو ترانه های تاریکی مرا نمی شنوی و سایش بالهای مرا بر ستارگان نمی بینی ،

و من گویی نمی خواهم که تو ببینی یا بشنوی . می خواهم با شب تنها باشم .

هنگامی که تو به آسمان خودت فرا می شوی من به دوزخ خودم فرو می روم ، حتی در آن هنگام تو از آن سوی مغاک بی گذر مرا آواز می دهی «همراهِ من ، رفیقِ من » و من در پاسخ تو را آواز می دهم «رفیقِ من ، همراهِ من » ، زیرا من می خواهم که تو دوزخِ مرا ببینی .

شراه اش چشمت را می سوزاند و دودش مشامت را می آزارد . ومن دوزخم را بیش از آن دوست می دارم که بخواهم تو به آنجا بیایی . می خواهم در دوزخ تنها باشم .

تو به راستی و زیبایی و درستی مهر می ورزی ، و من از برای خاطرِ تومی گویم که مهر ورزیدن به این ها خوب و زیبنده است . ولی در دلِ خودم به مهرِ تو می خندم . گرچه نمی خواهم تو خنده ام را ببینی. می خواهم تنها بخندم .

دوستِ من، توخوب و هشیار و دانا هستی ، یا نه، تو عینِ کمالی، و من هم با تو از روی دانایی و هشیاری سخن می گویم . گرچه من دیوانه ام . ولی دیوانگی ام را می پوشانم .می خواهم تنها دیوانه باشم .

دوستِ من ، تو دوست من نیستی ، ولی من چه گونه این را به تو بفهمانم ؟ راهِ من راهِ تو نیست ، گرچه با هم راه می رویم ، دست در دست ...