گریه در چشمان من طوفان غم دارد... ولی ...خنده بر لب میزنم تا کس نداند راز من
گلهای سرخ شمعدانی، بی تو ــ باور کن! ــ پژمرده می گردند، می خشکند، می ریزند
این کوچه ها ــ این کوچه های تنگ بی برگشت ــ بی آفتاب روی تو شبهای دهلیزند
حتی درختان نیز، وقتی تو نخواهی ماند همدوش پاییزند و از اندوه لبریزند
بعد از تو، من می مانم و غمهای بی پایان بعد از تو، آهنگ غزلهایم غم انگیزند
در زمانه ای که حتی گـریه هم نمی توان کـرد یا گلایهْ غریبی ، از زمین و آسمان کـرد
سردی شراره ها را ، غصهْ دوباره ها را قصهْ ستاره ها را، با که می توان بیان کرد
« یا علی مدد » به درویش ، هیچ کس نگفته زین پیش زان سبب غم دل خویش، باید از همه نهان کرد
درهجوم خشکسالی، دستم ــ این همیشه خالی ــ سوی سفره ای خیالی ، رفت و التماس نان کرد
هیچ کس ندید اما ، شرم اشتیاق ما را هر کسی رسید تنها ، زُل زد و نگاهمان کرد
گـرچه من شبی خودم را ، پیش تو گذاشتم جا روز بعد دیدم اما : باز یک نفر زیان کرد
مرا یکدم دل از خوبان جدا نیست
ولی صد حیف که در خوبان وفا نیست
ز خوبان دل گرفتن کار ما نیست
نفرتی که از تو دارم واسه گفتن کم میارم عشق و عاشـقی دروغـه این و من باور ندارم
یادته میگفتی بی تو این دنیا برام یه گوره هستیم و به پات میدادم حالا اون روزا چه دوره
دلم خونه از این زمونه ، این و فقط خدا میدونه
دلم خونه از این زمونه ، این و فقط خدا میدونه
هر دومون جهنمی هستيم.
تو به جرم اينکه دل منو دزديدي و من به جرم اينکه جاي خدا تو رو مي پرستيدم.
من از نسل عشق های آتش گرفته ام
از نسل مردمان درد
از نسل زندگی
که از بذر عاطفه ای قد کشیده ام
من در سرزمین های شرقی با آفتاب طلوع کرده ام و طعم باران را با احساس پنج گانه ام چشیده ام.
من با بادها به دنیا آمده ام و با بادها می میرم و ایمان همزاد من است که با من به دنیا
آمده و با من نمی میرد.
من تمام کودکیم ازعطر شب بوها گیج بوده ام زیر درختان سبز رویا بافته ام وهمه دشتهای خیال را دویده ام.
من جوانیم را در کوچه باغی که نگاهم در راه خاکی آن گم شده است جا گذاشته ام و
یکباره به میان سالی رسیده ام.
من تمام خودم را در خودم یافته ام و هنوز از خودم هزار سال نوری فاصله دارم.
من روز هایم را در تنهایی و سکوت گذرانده ام وشب ها خواب نیلوفر های سر گردان را دیده ام.
من راز گل ها را می دانم و از بهار هزار خاطره دارم.
من سال هاست که عاشقم.
درست از روزی که مادرم سیب را گاز زد و پدرم گندم را عصیان نمود من عاشق شدم.
و سالهاست که هبوط پدرم را درد می کشم
و عمریست که زندگی می کنم
و عشق می سوزانم.
بوي هجرت مي آيد
بالش من پر آواز پر چلچله ها ست .....
بايد امشب بروم
من كه از بازترين پنجره با مردم اين ناحيه صحبت كردم
حرفي از جنس زمان نشنيدم
هيچ چشمي عاشقانه به زمين خيره نبود
كسي از ديدن يك باغچه مجذوب نشد
هيچ كس زاغچه اي را سر يك مزرعه جدي نگرفت
.....
بايد امشب بروم
بايد امشب چمداني را
كه به اندازه پيراهن تنهايي من جا دارد بردارم
و به سمتي بروم
كه درختان حماسي پيداست
رو به آن وسعت بي واژه كه همواره مرا مي خواند
